Partie 5

“De apotheose – Na Caldas de Reis zet ik mijn weg verder langs de via Romana XIX naar Padron zoals destijds het lichaam van Saint-Jacques vervoerd werd in een boot met aan het stuur een engel met een ster als waypoint ! Mooi die sprookjes toch ! Pardon heeft als belangrijkste schat het origineel steen waar het schip aanmeerde met het lijk van Saint-Jacques. Sindsdien werd het gebruikt als altaar door zijn discipels. Het steen heet Neptunus refererend naar de Koning van de zee, dus ik blijf in mijn habitat de zee en boten en ja natuurlijk hier en daar een Heilige. Naast het fantastisch verhaal van onze vriend Jacques heeft Pardon nog een bekende persoon, namelijk de dichter Rosalie de Castor. Zij lag aan de basis van de bewustwording van het Gallische volk en was een uitzonderlijke madam ! Trouwens het is meer de moeite om haar gedichtenbundels te lezen.Eenmaal de verkenning uitgevoerd vertrek ik in de richting van Santiago de Compostela die de apotheose moet worden van mijn tochtje. Na bijna 700000 stappen, 34 liter zweet, 2 muggen sprays, 1 fles factor 30, 0 bleinen en ……pintjes , bereik ik mijn doel, Santiago de Compostela ! Het historisch centrum is prachtig, de kathedraal indrukwekkend met talrijke Pelgrims van over gans de wereld. Iedereen houdt zich weliswaar aan de Covid maatregelen, maar het uitzonderlijke is het weg en weer duwen van een enorme wierook houder als erkentelijkheid tegenover alle pelgrims aanwezig in de kathedraal. Spijtig genoeg ga ik dit missen wegens de verbouwingen in de Kathedraal. Maar niet getreurd, ik hoorde de klok van de vespers en ja in de kerk van Sint Nicolas van Bari, mijn collega ( knipoog naar mijn jaarlijks optreden met zwarte piet) kon genieten van 40 zingende nonnekes, alle respect voor hun devotie. Ik stel me nog de vraag, hoe ben ik er geraakt. Voor mezelf een mijlpaal in mijn leven met in mijn bagage een super ervaring en bovenop steun aan een prachtig initiatief, VZW Lichtbaken. Mensen in armoede die dankzij de inzet van Pierre en zijn echtgenote kunnen genieten van een warme maaltijd. Het spijtige is dat armoede relatief is. Zonder dat je het weet drijf je weg in de armoede . Ik en mijn broers kunnen het weten, want als kind werden al onze herinneringen, speelgoed, meubels 3 keer verkocht door onmenselijke deurwaarders. Misschien de schuld van  onze ouders, maar wat was de meerwaarde om een boek van Koning Babar of Kuifjes te verkopen. Gelukkig hadden wij een vangnet , prachtige grootouders Nonno en Nonina en Tante Gina en Tonton. Dankzij hen kregen wij een kans en door onze doortastend gedrag bereikten wij ons doel : gelukkig zijn, een prachtige familie en toffe job. Dit is het mooiste voorbeeld dat het anders kan. Niettemin het is niet evident voor iedereen. De meter staat op 15200 euro of 7600 maaltijd en dankzij jullie allen. Een mooi resultaat dat eind van de maand geschonken wordt aan de vzw Lichtbaken, maar je kan nog altijd doneren tot 30 september !!! storten kan via Warm Oostende, op hun FB pagina vindt je alle modaliteiten. Gezien Spanje volgens België een rode zone is, verlaat ik al de dag nadien Compostela met de snelbus naar Porto. Daar marcheer ik nog een stuk van de Atlantische weg af namelijk van Aveiro, het Venetië van Portugal richting Porto. Zo zal ik mijn doelstelling van 680 km bereiken, maar ik wil vooral de kapel “Capela do Senhor da Pedra-Miramar zien. Een kapel gebouwd in de Atlantische Oceaan. Moet toch de moeite waard zijn om een ommetje te doen. Keep you informed” Hubert Rubbens -> Traduction 

Partie 4

” De ongekende groene parel !

Eindelijk heb ik mij zorgen gemaakt voor niets. Geen grenscontroles , geen gendarmes nada , enkel een elektronische bevestiging dat je in Spanje bent. Portugal heb ik al verschillende keren bezocht en het blijf prachtig, maar Galicië dit is een beetje de ongekende groene parel van Spanje. Van zodra je de Mino rivier oversteekt wordt je ondergedompeld in een sprookjes decor. De vestigingsstad Valenca, is mooi maar typisch commercieel. De eerste parel is Tui, niet te verwarren met een vliegtuigmaatschappij . De stad verwelkomt al 1000 jaar Pelgrims en ik denk dat de meeste kerken en abdijen even oud zijn. Natuurlijk een bezoek aan de kathedraal is een must en wat hoor je dan, een streling voor het oor het muziek uit een gaita (doedelzak) . Gewoon adembenemend . Ik zet mijn tocht verder naar O Porrino via het natuurpark van de Monte Aoia. Via eeuwen oude wegen ga ik richting Atlantische Oceaan, maar een meute everzwijnen beslist er anders over. Terug op mijn passen hoor ik opeens opnieuw een gaita spelen en in de verte iemand in een wit kleed. Toch weer geen hallucinaties. Maar neen twee pelgrims spelen Tradionelle muziek aan een kruis die 800 jaar oud is en het wit kleed is van Poolse Heremiet van de orde van Johannes Paulus. Toffe pater trouwens. Via la terra de Molis ( land van gigantisch graniet stenen) loop ik via de Romeinse Heirweg XIX (niet vergelijken met een autosnelweg, maar het was geplaveid)naar Mos een kruispunt voor pelgrims en loop Ik verder naar de Rio Cesantes waar ik geniet van een prachtig zicht en natuurlijk ook van de Spaanse gastvrijheid. Nog toffer was het bezoek van Sven Tahon, die nog samen met mij bij de marinekadetten was en nu voor de EEG werkt in Vigo. De Rio (baai),dat uitgeeft op de Atlantische Oceaan, was destijds het strijdtoneel tussen de Britse -Nederlandse vloot tegen de Spaanse vloot ( battle of Rande) Uiteindelijk moest de Armada bakzeil halen. Bovendien waren een aantal galleien geladen met goud gezonken met man en muis aan de ingang van de baai. Jules Verne hoorde van het verhaal meer dan 180 jaar later tijdens een van zijn amoureuze uitstappen naar Vigo en vond er inspiratie om ‘ Duizend mijlen onder zee “ te schrijven op zoek naar de goudschat, die er nog ligt. De tocht gaat verder naar Pontevedra gedeeltelijk via het natuurpark van de Rio Tomeza. Een stuk alternatieve weg dat niet in rekening gebracht wordt voor de Pelgrims, maar O zo mooi. Het is natuurlijk een omweg, maar ik neem het graag erbij. Tot mijn verrassing ontdek ik dat het vlaggeschip van Christophe Columbus , de Santa Maria, gebouwd werd in Pontevedra, van verrassing gesproken. We gaan naar de volgende etappe opnieuw via de Romeinse weg XIX , maar via het natuurgebied en wijngaarden van Ria Barosa om te eindigen in Caldas de Reis. Hier doe ik zoals Pontius Pilatus’ mijn handen wassen in de onschuld, maar neen mijn voetjes wassen aan 1 van de warmwaterbronnen ‘Balneario Davila’, heerlijk 35 graden warm. De tocht gaat morgen verder richting Padron en ik hoop in Santiago de Compostela aan te komen op zondag tegen de late namiddag. Met het devies van de Marine Infanterie in gedachte, ‘Courage to the last’ Keep you informed” Hubert Rubbens -> Traduire 

Partie 3

“My way : Met het liedje van Frank Sinatra in mijn oren, wandel eindelijk weer via Camino Centraal. In de dorpen Arcos, Barcelos (gekend van legende van de vliegende haan, Galos de Barcelos),Balugães, Ponte de Lima, Freguesia de labruja en Rubiaes volg ik hoofdzakelijk de Romeinse Heirweg en de Middeleeuwse pelgrimsroute tot Tui aan de Spaanse grens. Vroeger hadden Pelgrims geen contact met de buitenwereld en dit is juist wat ik van plan was ! “ I do iT my way “ gewoon door marcheren en geen rekening te houden of je in een groene, oranje of rode zone bent, want op mijn geïsoleerde weggetjes ontmoet ik spijtig genoeg bijna niemand en worden de sanitaire regels tot in de kleinste dorpen zonder morren opgevolgd. Nu het is niet altijd evident om je weg te vinden. Zo belandde ik zelf in een maisveld . De boer kon er hartelijk mee lachen en ik dacht dat ik nog 18 jaar was ergens te velde tijdens mijn opleiding marine infanterie. Gelukkig kom ik regelmatig een rivier tegen en kan ik wat afkoelen, maar ook super trotse en vriendelijke Portugezen die zich telkens afvragen waarom je dit allemaal doet. Raar maar waar, als je de zondag tussen de valleien loopt, hoor je opeens mensen zingen. Hm teveel “super bock” of de engel Gabriel die een boodschap wil overbrengen. Neen gewoon de priester die met geluidsversterking de mis voordraagt op het kerkplein wegens Covid19. Nu gelovig of niet het doet toch iets met je innerlijke. Op naar Valenca waar ik de Mino rivier moet oversteken , tevens ook de grens. Laat ons hopen dat ik de grens mag oversteken, nu dat onze virologen beslisten dat Spanje rood kleurt. Ik ga tijdens mijn laatste kilometers in Portugal alvast een aantal schietgebedjes doen of een wens-steen neerleggen bij de talrijke kapelletjes en bakens voor de Pelgrims. Wie weet zal het helpen.  Keep you informed.” Hubert Rubbens => Traduction

Partie 2

“Je verlaat Oostende met een bagage vol berichtjes, aanmoedigingen en steun en ik kan je verzekeren het doet deugt. Mensen leven met je mee, maar zo evident is het allemaal niet. Na wat start problemen, rode zones rond Lissabon en vluchten die aangepast werden , marcheer ik via Atlantische weg richting Porto ! Na 70 kilometer in twee dagen, begin ik op dreef te komen en dat is niet moeilijk voor mij als zonneklopper en 31 graden op mijn gezicht , de max. De bedoeling is om binnen de week de Spaanse grens te bereiken met dagelijks een mars van 35 kilometer. De eerste 10 dagen worden de moeilijkste, nadien zal de cadans wat lager liggen met dagelijks 25 tot 30 kilometer. Maar waarom doet een mens dit ! Overtuigingen, geloof, op zoek naar zichzelf ? Ik weet het niet, maar wat ik weet na meer dan 9 maanden voorbereiding en 4600 kilometer, is hoe je je levensloop ziet passeren tijdens die duizenden kilometers, de slechte , maar ook de goede momenten, super mensen die je leerde kennen en deze die je leven moeilijk maakten uit jaloezie .” Hubert Rubbens -> Traduire 

Partie 1 - Le départ

“Eindelijk we zijn zover! Leaving with my friend “Tintin “ voor mijn wandelingetje naar Compostela 😘👋🌈” Hubert Rubbens -> Translate