De Belemvarend Monument

De Belem werd in 1896 te water gelaten in Nantes (FR). De stalen driemaster werd in opdracht van Denis Croaun Fils gebouwd op de scheepswerven van Dubigeon aan de oevers van de Loire. Het schip werd Belem gedoopt omdat de reder een vaste cacao lijn wilde opstarten van Frankrijk naar Brazilië. Dit handelsschip, met zijn sierlijke lijnen was een eerder klein, sterk schip en kon snel de overtocht bezeilen.

 

Uiteindelijk stak de Belem de Atlantische Oceaan 33 keer over tot het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Toen kwam een einde aan de jaren dat het schip ingezet werd als transportschip. Het schip verloor haar nut gezien de stoomschepen, door hun snelheid, de zeilende handelsvaart vervingen. In 1914 werd de driemaster gekocht door de Hertog van Westminster en volledig omgebouwd tot luxe privé jacht. De houten masten werden vervangen door stalen exemplaren en het jacht werd gemotoriseerd. Het scheepsruim werd omgebouwd tot een leefruimte en ingericht met hutten. Op het achterdek kwam een dekhuis met een opvallende Victoriaanse balustrade. In 1921 veranderde het jacht van eigenaar. Sir Arthur Guinness werd de trotse eigenaar en doopte het om tot Fantöme 2. Het schip werd het drijvend kantoor van zijn imperium maar viel tijdens de Tweede Wereldoorlog ten prooi aan Duitse bombardement.

 

Nadat de Belem, zwaar beschadigd, de oorlog overleefde kwam het opnieuw in handen van een edelman, namelijk de Italiaanse graaf Vittoria Cini. Hij kocht het schip in 1951 en had de wens om het schip om te bouwen tot schoolschip voor wezen van zeelui en vissers. Het schip werd heropgetuigd als barkentijn en werd opnieuw omgedoopt tot Giorgio Cini als herinnering aan zijn overleden zoon. Begin jaren ’60 voldeed het niet meer aan de nieuwe veiligheidsvoorschriften en werd het schip uiteindelijk verkocht aan een Venetiaanse werf, die het opknapte en te koop zette.

 

In 1979 probeerde een groep Franse zakenlieden om het schip terug onder Franse vlag te laten varen. Het initiatief werd een groot succes en dankzij de inzet van duizenden mecenassen en de bank Caisse d’Epargne kwam het schip opnieuw in Franse handen.  In 1980 werd de stichting Belem opgericht die instaat voor de exploitatie en het zeewaardig houden van het zeilschip dat opnieuw opgetuigd werd met een bark tuigage. Het werd in 1984 een varend monument. Als een feniks herrees de Belem in al haar glorie na 4 levens . Sinds de uitbating van de Belem door de “fondation”, scheepten reeds 30.000 mensen van alle pluimage in voor een zeilstage. Naast haar pedagogische meerwaarde, haar sierlijke lijnen is zij de oudste zeilende ambassadeur van Frankrijk!